فشار
فشار درون یک مخزن تحت فشار ممکن است از دو منبع منشأ بگیرد: اول، فشار ایجاد شده (یا افزایش) از بیرون به مخزن. و دوم، فشار ایجاد شده (یا افزایش) در داخل ظرف.
حداکثر فشار کاری معمولاً به بالاترین فشاری اطلاق می شود که ممکن است در بالای ظرف در شرایط عملیاتی معمولی رخ دهد.
فشار طراحی به فشار مورد استفاده برای تعیین ضخامت پوسته ظرف در دمای طراحی مربوطه اشاره دارد. همچنین مقدار فشار طراحی درج شده روی پلاک کشتی است. مقدار فشار طراحی یک مخزن تحت فشار نباید کمتر از حداکثر فشار کاری باشد. هنگامی که فشار استاتیک ستون مایع که بر روی هر قسمت خاص یا جزء تحمل کننده فشار{2} مخزن به 5% فشار طراحی می‌رسد، باید از مجموع فشار طراحی و فشار استاتیکی ستون مایع برای محاسبات طراحی آن قطعه یا جزء خاص استفاده شود. برای مخازن تحت فشار مجهز به شیر اطمینان، فشار طراحی نباید کمتر از فشار باز شدن یا ترکیدگی شیر اطمینان باشد. تعیین فشار طراحی کشتی باید مطابق با مقررات مربوطه استاندارد GB 150 انجام شود.
دما
دمای فلز به میانگین دمای اجزای حامل فشار ظرف{0}}در ضخامت مقطع عرضی آنها اشاره دارد. دمای سطح فلز جزء به هیچ وجه نباید از دمای مجاز استفاده از مواد فولادی استفاده شود.
دمای طراحی به حداکثر یا حداقل دمایی اطلاق می شود که دیواره پوسته یا فلز جزء ممکن است در شرایط عملیاتی معمولی در فشار طراحی مربوطه به آن برسد. هنگامی که دمای دیوار پوسته یا فلز جزء به زیر 20- درجه می رسد، دمای طراحی باید بر اساس حداقل دما تعیین شود. در غیر این صورت، دمای طراحی باید همواره بر اساس حداکثر دما انتخاب شود. مقدار دمای طراحی نباید کمتر از حداکثر دمای فلزی باشد که فلز جزء ممکن است به آن برسد. برعکس، برای دمای فلز زیر 0 درجه، دمای طراحی نباید بالاتر از حداقل دمای فلزی باشد که فلز جزء ممکن است به آن برسد. دمای طراحی کشتی (یعنی دمای محیط طراحی که روی پلاک نام کشتی درج شده است) به طور خاص به دمای طراحی پوسته کشتی اشاره دارد.
متوسط
فرآیندهای تولید شامل طیف گسترده ای از رسانه ها است و روش های مختلفی برای طبقه بندی آنها وجود دارد. طبقه بندی شده بر اساس حالت فیزیکی، رسانه ها شامل گازها، مایعات، گازهای مایع، مواد عنصری و مخلوط می شوند. طبقه بندی شده بر اساس خواص شیمیایی، آنها به چهار دسته تقسیم می شوند: قابل احتراق، قابل اشتعال، بی اثر، و احتراق-حمایت کننده. علاوه بر این، بر اساس درجه سمیت آنها برای انسان، آنها را می توان به چهار سطح طبقه بندی کرد: بسیار خطرناک (I)، بسیار خطرناک (II)، نسبتا خطرناک (III) و کمی خطرناک (IV). مواد قابل اشتعال: به گازهایی اطلاق می شود که وقتی با هوا مخلوط می شوند، دارای حد پایین انفجاری (LEL) کمتر از 10٪ هستند یا برای آن ها تفاوت بین حد بالای انفجار (UEL) و LEL بیشتر یا مساوی 20٪ است، به عنوان مثال می توان به مونو متیل آمین، اتان و اتیلن اشاره کرد.
رسانه های سمی: طبقه بندی سطوح سمیت رسانه ها در *مقررات نظارت فنی ایمنی برای مخازن تحت فشار* (از این پس به عنوان *مقررات مخازن تحت فشار* نامیده می شود) بر اساس GB 5044، *طبقه بندی درجه خطر سموم شغلی* است و به چهار درجه تقسیم می شود. حداکثر غلظت مجاز (MAC) مربوطه برای این گریدها به شرح زیر است: بسیار خطرناک (درجه I) < 0.1 mg/m³; بسیار خطرناک (درجه II) 0.1 تا < 1.0 mg/m³. نسبتاً خطرناک (درجه III) 1.0 تا < 10 mg/m³. و کمی خطرناک (درجه IV) بیشتر یا مساوی 10 میلی گرم بر متر مکعب.
هنگامی که محیط موجود در یک مخزن تحت فشار مخلوطی است، سطح سمیت محیط-یا تعیین اینکه آیا آن یک محیط قابل اشتعال است- باید توسط بخش طراحی فرآیند مؤسسه طراحی یا بخش فناوری تولید سازمان کاربر نهایی-بر اساس ترکیب رسانه قابل شعله ور شدن و مطابق با طبقه بندی مواد سمی یا میلی متر تعیین شود.
رسانه های خورنده: محیط های پتروشیمی الزامات خاصی را در برابر خوردگی بر روی مواد مورد استفاده برای مخازن تحت فشار تحمیل می کنند. در برخی موارد، وجود ناخالصی در محیط می تواند خورندگی آن را تشدید کند. با توجه به انواع و ویژگی‌های مختلف رسانه‌های خورنده-همراه با تغییرات در شرایط فرآیند{3}}خورندگی واقعی یک محیط می‌تواند به‌طور قابل‌توجهی متفاوت باشد. در نتیجه، هنگام انتخاب مواد برای مخازن تحت فشار، ضروری است که-علاوه بر رعایت الزامات خصوصیات مکانیکی که توسط شرایط عملیاتی تعیین شده است{6}}مواد دارای مقاومت خوردگی مناسب باشند. علاوه بر این، در صورت لزوم، اقدامات ضد خوردگی مناسب باید اجرا شود.
